Karakteri ORAL sipas Wilhelm Reich

Sipas traditës së Wilhelm Reich dhe zhvillimeve të mëvonshme në psikoterapitë trupore (si puna e Alexander Lowen), karakteri oral zhvillohet kryesisht nga përvoja të hershme të privimit emocional, mungesës së ushqimit afektiv, ndarjeve të hershme, ose një lidhjeje të paqëndrueshme me figurën kujdestare gjatë fazës orale të zhvillimit.

Tema qendrore

Personi me strukturë orale bart ndjenjën e brendshme:

"Nuk po marr mjaftueshëm."

"Kam nevojë për dikë që të më mbështesë."

"Vetëm nuk ia dal."

Kjo nuk do të thotë se ai është domosdoshmërisht i varur nga të tjerët në mënyrë të dukshme, por se thellë brenda ka një ndjenjë boshllëku, urie emocionale ose mungese.

Karakteristikat psikologjike

Nevojë e madhe për afërsi, kujdes dhe mbështetje.

Frikë nga braktisja ose refuzimi.

Ndjenjë e vazhdueshme se diçka mungon.

Prirje për t'u lidhur fort me njerëzit.

Vështirësi për të qëndruar emocionalisht i pavarur.

Kërkim i vazhdueshëm i dashurisë, miratimit ose vlerësimit.

Ndjeshmëri e lartë ndaj kritikës dhe distancimit emocional.

Në anën pozitive, këta persona shpesh janë:

shumë empatikë,

të ngrohtë,

të aftë për intimitet,

të dhembshur ndaj nevojave të të tjerëve.

Manifestimet trupore

Reich dhe pasuesit e tij vëzhguan se struktura orale shpesh shoqërohet me:

energji relativisht të ulët,

muskulaturë më pak të zhvilluar,

tendencë për lodhje,

kraharor të rrëzuar ose të ngushtuar,

shpatulla të varura,

ndjenjë sikur trupi kërkon "mbështetje".

Simbolikisht, trupi duket sikur thotë:

"Më mbaj."

"Më mbështet."

Mbrojtja karakteriale

Në vend që ta ndiejë plotësisht dhimbjen e mungesës, personi oral mund:

të bëhet tepër i varur nga marrëdhëniet,

të kërkojë vazhdimisht konfirmim,

të idealizojë njerëzit,

të zhvillojë sjellje kompensuese (punë e tepërt, ushqim, blerje, arritje profesionale etj.) për të mbushur boshllëkun e brendshëm.

Në psikoterapi

Qëllimi nuk është që personi të bëhet "i pavarur" në kuptimin e ftohtë të fjalës, por të zhvillojë:

ndjenjën e mbështetjes së brendshme,

aftësinë për të marrë dhe dhënë dashuri në mënyrë më të balancuar,

kapacitetin për të qëndruar në kontakt me nevojat e veta pa turp,

besimin se mund të mbështetet edhe te vetja.

Në qasjet trupore, punohet shpesh me frymëmarrjen, zgjerimin e kraharorit, forcimin e kontaktit me këmbët dhe eksplorimin e ndjenjave të urisë emocionale, trishtimit dhe nevojës për afërsi.

Është me rëndësi të theksohet se në traditën neo-reichiane (sidomos te Alexander Lowen dhe John Pierrakos), karakteri oral shihet si një strukturë karakteriale, jo si një diagnozë. Shumica e njerëzve kanë elemente të disa strukturave njëkohësisht, ndërsa njëra prej tyre zakonisht dominon.

pergatiti: Yll Avdijaj